En weer thuis…..

Vandaag moeten we rond een uur of 11 op het vliegveld zijn en dus zetten we de wekker bijtijds zodat we nog een rondje door de mooie buurt kunnen lopen. En nog even ontbijt bij Starbucks kunnen halen natuurlijk, en daar een poosje zitten en genieten. Wat ik altijd leuk vind is kijken wie en wat er allemaal binnen loopt. Dit is duidelijk een wat duurdere buurt. Zo zijn er heel veel (sportief uitziende, dat valt echt op) moeders in gymkleding/op sportschoenen met een of twee kids bij zich in de wandelwagen. Allemaal zijn ze superslank…. Een hele groep van deze dames neemt plaats op een aantal stoelen achter ons. Waar ze gaan bespreken hoe ze een buurt feest/ BBQ gaan regelen. Hebben het vaak over hun “husbands” en wat die zullen vinden van de plannen. Het komt op mij erg “real housewifes of…..”over! En ze spreken ons gewoon aan, wie zijn we en wat doen we hier en kunnen ze ons nog van tips voorzien?? We  blijven lekker even hangen bij de Starbucks en we proberen het vakantiegevoel nog even vast te houden. We stonden op met een super blauwe lucht en de trui die klaar ligt hoeft gewoon niet aan! Ook in Nederland een prachtig weekeind voor de boeg……. Dus dat verzacht de thuiskomst wel enigszins.

 

Dan is het tijd om de koffers in de auto te doen en het vliegveld van San Francisco als bestemming te kiezen.

De koelbox en de stoeltjes geven we aan de mensen van het motel. De stoeltjes gaan ze denk ik zelf houden, en de koelbox gaat op een stapel. Er zijn meer mensen die hun koelbox afdanken want je kunt ze tenslotte (helaas) met geen mogelijkheid mee nemen. Dus misschien is het voor de volgende keer wel een idee om eerst in je hotel te vragen of ze een cooler hebben ipv er eentje te kopen! Overigens vinden we dat we te weinig rendement uit de stoeltjes hebben gehaald, dus denk niet dat we die de volgende keer weer gaan kopen.

Ik hoop nog een foto van de Golden Gate te kunnen maken, maar a. we rijden verkeerd waardoor we geen mogelijkheid hebben om te stoppen en b. er is toch nog mist. Ik neem een snelle foto vanuit de auto van de uit de mist stekende punten van de brug. Voor het idee….

Het inleveren van de huurauto gaat snel, nog even een laatste, snelle check of we echt niks zijn vergeten. Dan met het treintje van de autoverhuur naar het vliegveld. Weinig te doen hier op San Francisco, dus dat valt tegen. Gelukkig wel gratis maar omslachtig werkende wifi. Dus we kunnen twitter/Facebook/emailen…….heeeel belangrijk natuurlijk………We zien ons vliegtuig aankomen en het ziet er mooi uit met de heuvels van south San Francisco op de achtergrond.  Verder gaat alles keurig volgens schema.

De vlucht duurt natuurlijk lang, we kijken veel films (oa something borrowed, een lekkere feel good film) want slapen zit er niet in. Geen mazzel dit keer, gewoon een buurman naast ons. Vliegen met Lufthansa is ons wel heel goed bevallen. Goede service en vriendelijke stewardessen. Ook op Frankfurt echt prima. Tot onze verrassing staat er een medewerker van Lufthansa klaar bij de gate met een bordje Amsterdam. Op de heenweg moesten we zo’n eind lopen, echt van ene kant van vliegveld naar de andere kant. Nu worden we dus met een bus gebracht, en rijden gewoon tussen de A380’s en 747’s door op het vliegveld. Best spectaculair eigenlijk, boeing 747 crossing (we steken vlak voor een vertrekkende 747 de startbaan over….). En zo’n A380 is helemaal groot als je er langs rijdt…..Indrukwekkend… Een wiel van het landingsgestel komt tot de schouder van de man die er naast staat! Maar binnen enkele minuten staan we al bij de gate van ons tweede vliegtuig naar Amsterdam! En we hadden een korte overstaptijd van een klein uur, dus heel  netjes. Nu zijn we ruim op tijd.

Ook weer op tijd op Schiphol waar zelfs de koffers zijn meegenomen. Bij de douane worden we er voor het eerst uit gehaald en krijgen we een kruisverhoor over wat we allemaal hebben gekocht. Hij lijkt vooral geïnteresseerd in elektronica. Wil ook weten hoeveel kleding. Maar gelukkig mogen we doorlopen zonder dat  de koffers open moeten. Pffff, dit verwacht je eerlijk gezegd niet als je uit een vliegtuig vanuit Frankfurt stapt! Patrick staat ons al op te wachten, en omdat hij zo’n zin heeft in een frappuccino nemen wij er ook maar eentje….!

Met wat files zijn we rond half 3 home sweet home, waar we hem zijn TH bloes geven. We hopen dat je er blij mee bent, hij stond in ieder geval heel leuk! Zoals we altijd doen, gaan we even 1,5 uur slapen. Tot 18.00 uur.  Een kort slaapje werkt bij ons altijd prima. Vanavond dan weer tot een uur of 11 vol houden en dan hopelijk niet al te veel last van jetlag…En wat zijn je eigen douche en bed dan weer hemels…..

We hebben dezer vakantie totaal 6416 kilometer gereden en dat heeft ons aan benzine ongeveer € 350,- gekost. We hebben het weer zo fantastisch gehad. Yellowstone en Grand Teton waren echt onbeschrijfelijk mooi en daar willen we zeker nog eens naar terug. We hebben nog lang niet alles kunnen zien! We hebben heel veel dieren gezien, en dat was echt super. Zion blijft een van onze favoriete parken. Jammer dat ik Angels Landing niet aan durfde (ik droom er al 10 jaar over….), maar ik ben wel heel blij dat ik zo ver ben gekomen! Want ik heb een heel stuk gedaan wat echt glad, schuin, eng en diep was! Dit land laat ons iedere keer wensen dat we niet weg hoeven, en dat we snel terug kunnen komen. Dus dat is wat we hopen: dat we volgend jaar weer een mogelijkheid hebben om te gaan. Het gedag zeggen was erg moeilijk! De tijd is aan de ene kant omgevlogen en aan de andere kant hebben we zoveel gedaan dat het lijkt alsof we 3 maanden weg waren!

Nogmaals iedereen erg bedankt voor het meelezen en voor de reacties. Het was erg leuk en vaak bijzonder ze te lezen! Wij hebben van iedere letter van iedereen genoten! Hoop dat jullie het leuk heb gevonden van onze vakantie mee te genieten. Voor nu de allerbeste wensen voor iedereen, en voor sommigen in het bijzonder!

San Francisco

We hebben de wekker staan op 7.00 uur en daar worden we ook echt pas wakker van. We zitten duidelijk helemaal in het USA tijd-ritme, en nu moeten we terug naar NL! Buiten heeft de mist wel weer eens de overhand, en een trui of jas is dan ook onmisbaar! Het ontbijt bij dit motel is helemaal niks, dus besluiten we eerst eens naar de Starbucks te lopen voor het daar gebruikelijke ontbijt. Dit motel is naar onze mening echt een aanrader hier. Gratis parkeren en  op een superlocatie. Een van de mooiste (en naar het schijnt rijkste) buurten van San Francisco. En Raymond z’n aanwijzingen blijken gedurende de dag onmisbaar. Het is hier ook compleet veilig om ‘s avonds laat over straat te lopen. Ook een bonus! Ter info:  De bomen links op de foto zijn het presidio park:

Nadat we naar de Starbucks zijn geweest, stappen we een paar blokken verder op een trolleybus naar Alamo Square. Daar staan de beroemde huizen met de naam: de “painted ladies” . Wij moeten even zoeken want ik had er eerlijk gezegd meer verwacht qua hoeveelheid! Maar het is wel erg mooi, zeker ook met de stad er achter:

Het openbaar vervoer is erg goed geregeld in San Francisco, veel lijnen die elkaar (bijna) overlappen. De stukken die je toch moet lopen zijn wel erg zwaar! De straten zijn enorm stijl want de stad zou op 43 heuvels zijn gebouwd. Soms moet de bus een omweg nemen omdat ie de heuvel niet aankan! Onderweg zien we een postbode lopen, dat moet toch zwaar zijn! Dus we knopen een gesprekje aan. Hij zegt dat hij dit werk al 23 jaar doet en dat vooral het begin erg moeilijk was. Nu is hij gewend aan de heuvels. Je moet haast wel een goede conditie hebben hier, want het lopen van die heuvels is bijna niet te voorkomen.  Raymond had duidelijk aangegeven welke buslijn waar naartoe gaat en die aanwijzingen blijken echt super. De bus stops zijn soms wel even zoeken. Geen lange aanwijzingen over welke bus welke kant op gaat. Of welke stops ie maakt. En ook niet altijd een bushuisje. Vaak is dit de enige aanwijzing op een lantaarnpaal dat er een halte is:

We hadden nog wel de volle aandacht in de trolleybus. Bij de stop waar we eruit moesten, drukten wij op alle knopjes die we zagen om de deuren te openen. Ging de hele bus, incl. chauffeur,  naar ons roepen: “step down!!!”. Blijkt dat je op de eerste trede moet gaan staan, die als een soort grote knop werkt waardoor de deur dus open gaat…….als je je niet al genoeg toerist voelt met camera op de buik, kaart in de hand en domme blik in de ogen, dan was dit wel het ultieme moment daarvoor!

Na Alamo Square stappen we weer op de trolleybus die ons naar de F-Line brengt. Deze laatste zijn trams. Iedere wagon op deze lijn is anders, want ze komen uit de hele wereld. Ze knappen ze op in SF en laten ze op de F-line rijden. Iedere wagen is dus uniek. Heel leuk!

Deze F-line wagen brengt ons over Market Street naar een enorm winkelcentrum op Union Square waar ik nog een broek en sweatvest koop bij Abercrombie&Fitch. Blij!! Helaas wel met maar matige korting….We lopen hier wel even rond, maar willen snel weer naar buiten waar de zon inmiddels fel schijnt en het lekker warm is. Hier hebben ze trouwens ook een Flatiron building, net als in New York….!:

Erna stappen we op een echte Cable Car. Echt een superleuke ervaring over de golvende, steile straten. Het is nog een pittige baan voor de bestuurder (of hoe noem je zo’n  persoon) van de cablecar. Want de handels/remmen bedienen is allemaal handwerk, dus af en toe hangt ie met zijn volle gewicht eraan!

Wel komen we tot de ontdekking dat Raymond toch niet feilloos in zijn aanwijzingen is. Want volgens hem was dit het mooiste uitzichtpunt in de stad (Lafayette Park) en niet het uitzicht vanaf Coit Tower…..Niet mee eens…..: Natuurlijk is het uitzicht mooi (de hele stad is prachtig) maar een hoog overzicht met golvende straten mis ik toch wel…:

 

Met een andere trolleybus gaan we even terug naar het motel om de A&F tas daar af te gooien, en om online in te checken voor de terugvlucht van morgen…..en heel eerlijk…….nee, we willen nog niet terug. Het is heel dubbel. Natuurlijk missen we iedereen en we hebben zoveel meegemaakt en gedaan de afgelopen weken dat dit ook wel eens genoeg mag zijn. Maar aan de andere kant lijkt het wel gisteren dat we vertrokken en zijn we nog lang niet uitgekeken hier!

Na de motelkamer break gaan we via het Presidio Park en lopen we langs het palace of fine arts, een gebouw wat origineel uit 1915 is en gebruikt is voor de opening van het Panama Kanaal.  Hier staan ook best mooie huizen langs. Ze noemen dit deel ook wel millionairs row….

We lopen door naar een uitzichtpunt voor de Golden Gate Bridge. We konden de misthoorn al horen op de motelkamer, dus weinig hoop op een foto van de brug……en dat klopt, hij is er echt, de Golden Gate….maar compleet in de wolken!:

Mooi uitzichtpunt op San Francisco:

Deze mevrouw zagen we onderweg peddelen…..echt een eind de baai in…..en het is inmiddels best fris. We gingen vanaf de kant een grappig gesprek met haar aan (no, not cold, I have enough bodyfat…). Wel hebben we bijna een nipplegate hier….:

Dan doen we nog even super toeristisch:

Waar we Alcatrez uit de mist zien opduiken…:

 

We kijken bij de zeeleeuwen (ooit waren we hier, en toen waren alle vlonders vol met deze herrie produceren beesten…). Nu is er slechts een schamel vlondertje vol. En een enkeling op een eigen vlonder die kennelijk niet goed in de groep ligt dus alleen moet slapen….. We moeten nog ontzettend lachen. Want we hadden een churro gekocht (Mexicaans zoet ding met kaneel). Terwijl ik foto’s sta te maken van de zeeleeuwen staat Eugene met de churro in zijn handen. Komt er een meeuw, die maakt letterlijk een landing op zijn hoofd, en in een fractie van een seconde heeft hij de halve churro meegejat!!!!! Nou ja, iedereen om ons heen die het zag gebeuren ligt in en deuk! Ik zag het helaas niet, was foto’s aan het maken!

We lopen nog even rond op pier 39.

Inmiddels wel trui nodig….

Dubbel trui-bewijs….:

Dan stappen we weer op de F-line om naar een beginpunt van een andere cable car te gaan. Overigens hebben we voor $ 14,- pp een dagkaart gekocht waarmee we op alle bus-, tram-, trolley- en cablecars mogen! Aangezien een enkele rit cable car al $ 6,- pp kost, heb je dit er uit als je minstens naast de bussen van die cable car gebruikt maakt. Vorige keer deden wij de cable car niet maar het is toch erg leuk om te doen! Dit keer nemen we de Powel-Mason Line terug naar Fishermans Warf. We gaan staan op het achterbalkon, en dat is echt super. Jee, wat zijn die straten stijl zeg. Wat zou er gebeuren als de kabel breekt….En zo grappig: op een zeker moment stopt de car helemaal bij een sandwich shop, en uit die shop rent een mannetje naar buiten. Blijkt die het avondeten van de bestuurder te komen brengen! Dat is nog eens bezorging-op-maat!

Dit was een erg leuke dag en ervaring met de cablecars!:

Het is al laat wanneer we weer eens aan eten toekomen. Dus we besluiten vanaf het motel te lopen om een snelle hamburger (turkeyburger) te eten bij zo’n tent die altijd prijzen heeft voor beste hamburger…..jaja……Barney’s heet het. Ach, het smaakt inderdaad prima. Kan natuurlijk niet tippen aan de Italiaan van gisteren! Terug in het motel vullen we de koffers, schrijf ik het weblog en gaan we proberen te wennen na het feit dat we morgen om 14.15 uur weer naar huis moeten vliegen met Lufthansa. Er gaat wel een extra tas mee terug. Ons vluchtnummer is LH455 en vanaf Frankfurt naar A’dam LH 990. Zaterdag om 12.10 uur zouden we volgens schema in Amsterdam moeten landen. Zetten jullie vast een zonnetje klaar voor ons? We gaan morgenochtend eerst nog van een Starbucks ontbijt genieten hier in SF, en dan rijden we bijtijds naar het vliegveld. Geen zin in stress!

Nogmaals; iedereen ontzettend bedankt voor het meelezen en vooral voor het reageren. Het is echt leuk om jullie reacties te lezen. Er hebben elke dag ongeveer 170-200 mensen meegelezen. En dat vind ik best veel! Wij hebben zo genoten dat het niet te beschrijven valt. Volgende week vangt het normale leven weer aan!

Monterey

Natuurlijk schrijf ik dit weblog voor het slapen gaan, maar begint het verhaal in de ochtend. Het is nu wel al zo laat dat ik graag wil schrijven, mijn belevenissen moeten er toch uit….., maar ik zou ook heel graag gaan slapen. Er zijn zoveel plannen voor morgen (we zijn in San Francisco!). Maar hier komt ie:
We beginnen bij het wakker worden. Ik had in Monterey een heel eenvoudig motel geboekt wat wel goede reviews had. En dat stelde niet teleur. Inderdaad eenvoudig maar super schoon, betaalbaar en op loopafstand van Fishermans Warf in Monterey. Americas Best Value Inn, Stagecoach Lodge. We beginnen met het halen van het gratis ontbijt, wat hier echt niks bijzonders is. Dus ik neem niks en Eugene neemt een droog croissantje. Dus vinden we dat we wel weer eens naar de Starbucks mogen! Beiden een skinny cinnamon dolce latte. Lekker!! Het motel is dicht bij zee, dus weer eens mistig daar. Het winkelcentrum met de Starbucks ligt 3 minuten rijden het land in, dus stralende zon. Dit is toch echt een heel raar verschijnsel….


En omdat er een openlucht winkelcentrum aan vast zit, lopen we daar natuurlijk toch even door heen. En er is een Hollister!! En die heeft afprijzingen en daarop dan nog 30-50% extra korting. Leuk, leuk. Ik hoop twee hemdjes en 2 t-shirts voor heel weinig.
Inmiddels is het al bijna 12 uur, dus we hopen dat de mist is weggetrokken bij de zee zodat we plezier hebben van het fietsen. Gelukkig blijkt dit zo te zijn! Het is prachtig op Cannery Row, strakblauw en lekker warm. Eugene vindt het wel eens een goed idee een tandem te huren. Ik weet het zo net nog niet…….Maar een tandem is toch de uiteindelijke keuze. En dat blijkt nog flink wennen! Ik wil voorop, iemand moet natuurlijk de leiding hebben…..! Hahaha. Het is echt heel zwaar fietsen. Ik dacht altijd dat met z’n tweeën makkelijker zou zijn. Maar dat is echt niet zo! Veel gaat ook heuvelop en we hebben fikse tegenwind op de heenweg.
Het is niet echt mogelijk gracieus, met de verkeerde kleding aan, op een iets te hoog zadel van een tandem te stappen……:

In Monterey is een mooie bike lane, en die rijden we af tot Ocean view boulevard en via de Sunset drive (leuke namen allemaal…!) rijden we door de Pacific Grove Gate van de  17-mile drive Met de auto kost deze prachtige route rijden $ 9,50. Met de fiets mag je gratis rondrijden. Hier wonen echt de rich&famous. De (land)huizen die je hier ziet zijn ongelofelijk. Ook zijn hier veel golfbanen waaronder het wereldberoemde Pebble Beach. Een rondje golf kost hier $ 600,-!! (dank je wel Robert-Jan voor die informatie!). Overigens is de onderstaande foto niet van Pebble Beach, maar van een van de andere banen. We zwaaien gezellig naar de golfers die hier bezig zijn. Die gezellig terugzwaaien en lachen en dingen roepen die we niet verstaan…..Misschien wil een van hen ons wel adopteren…….? Het is hier tenslotte wel mooi wonen!

Op onderstaande foto is goed te zien dat er een blauwe lucht in de verte boven Monterey is……:

Want een nadeel aan hier fietsen……hier is er weer dichte mist. Dus het is ook best fris….


Maar de uitzichten zijn onbeschrijfelijk mooi. De zee is zo krachtig en ruig. De golven variëren van donkerblauw tot groen/blauw. En er zijn heel veel rotsen in het water. Ook zien we veel verschillende vogels, zeeleeuwen, otters en natuurlijk weer eenhoorntjes.
De grijze wolk is al zichtbaar in de verte:




We fietsen tot aan Seal Rock……waarom die rots toch die naam heeft……?:


Ik kan de buikjes echt niet negeren, dus sorry jullie moeten daarin delen met me….:

Lief hoor, zo bij elkaar!:

Eugene zat lui achterop, dus die had alle tijd om een filmpje te maken…….!:
We leveren met een bezwete rug de tandem in na 1 uur en 3 kwartier. We hebben dan ong. 27 kilometer gefietst. Dus ook vandaag weer geen sportschool nodig! We vinden dat we wel een frappuccino mogen hebben, dus lopen de Starbucks binnen. De auto staat geparkeerd voor $ 8,- voor de hele dag, dus we moeten hier nog wel even gebruik van maken!
Cannery Row in Monterey is een heel toeristisch maar ook wel leuk geheel. De naam komt van de sardientjes visserij die in de jaren 50 ineens droog viel doordat de visjes op waren door overbevissing. Ook zie je overal de schrijver John Steinbeck terugkomen die een aantal van zijn romans hier heeft laten afspelen.


Mooie brandweerauto’s hebben ze hier in de VS toch altijd. Altijd glimmend gepoetst, echt de trots van de brandweer! Mensen willen ook met de brandweermannen op de foto…dat hoeft van mij dan weer niet:

Ook hier schitterende uitzichten op de oceaan (wat is ie toch mooi helder):

En beestjes:

En dit vind ik gewoon een leuk plaatje….de vlag van de VS en die van Californië voor een palmboom en een blauwe lucht:

En zomaar leuk (wel mijn lievelingskleur…):

Dan is het echt hoog tijd (want al 3 uur geweest) voor de rit naar San Francisco waar we de laatste twee nachten van deze fantastische vakantie gaan doorbrengen. We doen uiteindelijk ruim 3 uur over deze rit. We slapen in een simpel Travelodge motel (Travelodge at the Presidio) wat ook weer hele goede reviews kreeg. Gratis parkeren ook, want hier in SF al een enorme uitzondering is ($ 40,- - $ 50,- per nacht is niks!). Ja eenvoudig maar zeer goed verzorgt. En Raymond van de frontdesk, die zichzelf concierge noemt en deze taak zeer serieus neemt, brengt mij wel ruim een half uur bij wat ik toch vooral niet mag missen hier in SF. En hier komt hij mee nadat hij naar mijn voorkeuren heeft gevraagd. Jee, wat heeft die man een passie voor zijn stad, echt zo enthousiast! Ook wil hij niet dat we ergens gaan eten zonder hem te vragen waar het goed is. Nadat we de koffers op de kamer hebben gezet is het al half 8. We willen dus eigenlijk in de buurt eten en vragen hem wat hij zou doen. Hij wil weten waar we trek in hebben en noemt een straat (Chestnut street/Steiner street) waar 47 restaurants zitten. Hij laat weten welke we wel en beter niet kunnen nemen. We besluiten een Italiaans restaurant uit te proberen, en mijn hemel, wat hebben we daar lekker gegeten!! Tussen de “locals” wat altijd een goed teken is. Foto van mijn voorgerecht en erna de telefoons ver weg in de tas gestopt….:

Dit alles is op een kwartiertje lopen van het motel. Als we daar weer terugkomen zien we wasberen op de trap! Die komen volgens Raymond uit het park wat hier achter is. Het is een moeder met twee jongen. Zo leuk! Helaas geen goede foto van:

Inmiddels natuurlijk weer veel te laat…..! We hebben zoveel plannen morgen, hadden we hier maar meer dan een dag! We vinden het trouwens nog steeds heel leuk om reacties te krijgen en te lezen. Ook aan het eind van de vakantie!