De weg kwijt?

Heerlijk geslapen in dit hotel. Je kunt de stevigheid van de matrassen naar eigen voorkeur aanpassen met een draaiknop aan de zijkant van het bed. Met behulp van lucht denken wij? Hebben we dus eigenlijk gekampeerd in het Hilton, want we sliepen op een luchtbed…..haha! We worden alweer wakker voordat de wekker afgaat. Lekker is dat zeg, op je eigen biologische klokje! Om te beginnen lezen we de reacties op het weblog, dat is echt zo leuk! Terwijl ik onder de (fijne) douche sta is Eugene zo lief om beneden een beker muntthee voor me te gaan halen. Complimentary van Hilton, jawel! Dit hotel heb ik via priceline gereserveerd dus daar sliepen we echt heel erg goedkoop! Fijn systeem is dat hoor. Ik zoek op internet nog wat adressen op van oa Starbucks en ik zoek een Safeway of Albertsons om lunch en avondeten te kopen. In Springdale is alles namelijk erg duur, en we willen niet elke avond ergens uit eten. Ik vind echter geen van beide supermarkten. Gelukkig zit er een super Target om de hoek die ook een supermarkt heeft. We kopen hier ook extra geheugenkaarten voor de camera, want ik heb weer eens te weinig….Uiteindelijk lopen we hier veel en veel te lang rond. De winkel is ook zo groot, en ze hebben werkelijk alles. Ik kan niet schatten wat de oppervlakte van deze winkel is maar ik denk wel minstens 10 grote AH’s  aan elkaar…..Dus het is zo leuk om rond te kijken!
Dan gaan we naar de op internet gevonden Starbucks en die is me toch een partij on-Starbucks ongezellig! We besluiten dus verder te kijken en zoeken met behulp van google maps en tomtom een andere. En dan gaat het qua route mis……om een lang verhaal kort te maken: we zijn uiteindelijk na echt heel lang zoeken bij het derde adres daadwerkelijk geslaagd. Tomtom stuurde ons steeds verkeerd, en op een plek  zat niet eens een Starbucks!  Een groot voordeel van dit zoeken is wel dat we alweer per ongeluk een Jamba Juice tegenkomen…….wat is dat toch……toeval? Dus daar nemen we allebei een tarwegras en Eugene zijn strawberry nirvana en ik mijn versgeperste sinasappel/wortelsapje. Uiteindelijk is het 12.00 uur wanneer we ons eindelijk met rammelende magen voor ontbijt bij de Starbucks kunnen melden……
Vandaag staat er wel weer een lange rit op de planning. We willen altijd zoveel mogelijk saaie interstate vermijden. We kunnen helemaal via de I-15 rijden maar besluiten dit maar een klein stukje te doen. Erna gaan we er bij Payson af om de Nebo loop scenic byway te rijden. En hier gaat het alweer fout en rijden we in rondjes……stomstom…….Wanneer we het eindelijk vinden, is het wel een hele mooie route. Hij gaat door de bergen en het wordt zo maar 10 graden kouder door de hoogte en ook weer warmer bij de afdaling. We stoppen op een aantal uitzichtpunten die echt schitterend zijn. Om te beginnen is daar Utah Lake en zicht op de omgeving van Salt Lake City:

Daarna zien we Bald Mountain:

Grappig, er lopen hier allemaal koeien los rond, en dus steken ze ook vaak de weg over. We horen ze loeien terwijl ik foto’s maak, en dat loeien komt echt van alle kanten. Lijkt wel of ze met elkaar aan het bespreken zijn wat wij daar nou toch staan te doen!

Mooie oorbellen…..

Dan hebben we nog Mount Nebo, de naamgever van deze weg. Ik probeer een mooie foto te maken maar Eugene springt ineens in beeld, blij met zijn Yorkjes (oh, er zijn zoveel voordelen en lekkere dingen hier in de VS….). Waarmee ik overigens niet wil zeggen dat de foto nu niet mooi is hoor…..Als je de twee foto’s gelijk na elkaar kijkt is het grappig, Eugene springt dan echt in beeld:



En natuurlijk moet ik ook weer bewijzen dat ik er bij was….:

Dan is er nog een uitzichtpunt waar je naar toe kunt lopen en waar een heel klein mini Bryce Canyontje te bewonderen valt. Devils Kitchen heet het. Wij zijn op de weg al helemaal alleen, en hier ook. We hebben nog wat lol met de zelfontspanner van de camera (je moet best snel rennen en in de houding springen…), want ja, wie moet er hier aanbieden van de “two of you” een picture te maken?? De rode rotsen zijn prachtig, en rode rotsen behoren sowieso al tot mijn favoriete soort natuur hier. Ik vind dat gewoon zo mooi! Dit is wel zo ongeveer alles, dus het is echt heel mini:



We rijden echt heel veel te laat verder. Ach, maakt op zich niet uit maar we hadden het wel leuk gevonden beetje op tijd in Springdale aan te komen. En dat gaat nu niet meer lukken! We nemen nog wel de scenic route, via de 89.

Ter hoogte van de I-70 gaat het alweer mis met stomstom gromgrom domdom grrrr…….We komen uiteindelijk zelfs echt in de middle of nowere terecht op een dirtroad!! En ik zat gewoon met de randmcnally op schoot naar de juiste afslag te kijken, maar was zo stom om te denken, ach als tomtom ons er hier af stuurt, dat lijkt inderdaad ook wel te kunnen volgens de kaart, toe maar doe maar……niet dus! Afijn, weer iets van drie kwartier kwijt…..

Erna gaat de rit voorspoedig verder door weer zo’n prachtige omgeving (het wordt saai….) . Voor ons is dit bekend terrein want hier hebben we al eerder gereden.

Je kan hier heel ver kijken en om ons heen zien we buien regen vallen. Wij rijden in de zon, heel bizar! We zien wel prachtige regenbogen. Daar is ie, de pot met goud, we zijn rijk!!:

Ineens komen we zelf toch ook in zo’n bui terecht. En dan is die zo heftig dat de ruitenwissers op de hoogste stand staan. Maar na vijf minuten is de bui weer over en rijden we in de zon. Hier zien we de rode rotsen van Bryce Canyon prachtig afsteken tegen de groene bomen. Dat blijft een bizar gezicht, die rode punten ineens na alle groene en gele heuvels en bergen.
De route om Zion National Park in te komen is zo mooi! Je komt het park binnen door de Zion – Mount Carmel tunnel. Deze tunnel is ongeveer 1,8 kilometer lang en in 1930 geopend. Wil je er doorheen met een te grote camper of een bus, dan moet je tevoren tunnel escort aanvragen (en betalen). Er kan dan namelijk geen ander verkeer passeren omdat je dan door het midden van de tunnel moet rijden!

Zion NP is een van mijn favoriete parken. Ik vind de rode stenen zo mooi, en er is veel groen. De Virgin rivier loopt door de kloof (die rivier heeft de kloof dan ook uitgesleten). En als ik uitstap ruik ik het direct: ik ben in Zion. het ruikt hier zo heerlijk kruidig en fris. De mount Carmel-Zion highway is de enige weg door Zion die je met eigen auto mag rijden. De weg die echt de canyon ingaat, doe je met de gratis shuttle bus. De wegen zijn rood, en dat combineert zeer goed met de omgeving. Mooi!! De weg en de uitzichten zijn adembenemend mooi. Uit de tunnel ga je via een serie haarspeldbochten naar beneden de vallei in:



Dit waren allemaal uit-de-auto foto’s, alvast een voorproefje voor morgen! We logeren in Springdale in het Canyon Ranch Motel waar we inderdaad laat aankomen, pas om 19.15 uur! Dit motel hadden we vorig jaar ook, toen het ons zo goed is bevallen. En ook nu valt het niet tegen! Zoals Eugene het al zo mooi zei: dit is onze twee-onder-een-kap (links) voor de komende twee nachten:


Zo’n mooi terreintje en uitzichten, allemaal vanuit het huisje:


We lopen nog even door het gezellige Springdale en willen dan van de sterren gaan genieten in het bubbelbad…….blijkt dit bad niet te werken…….Jammer!! Hoop wel dat ie het morgen doet, niks lekkerder dan na een flinke klim lekker te ontspannen in het warme water!
Morgen willen we een stevige trail gaan lopen. Vorig jaar deden we Observation Point. Dit keer willen we Angels Landing gaan lopen. Ik denk alleen niet dat ik het laatste stuk durf, omdat dit over een heel smal pad naar de punt van een in de canyon uitstekende berg gaat…..dit pad is op sommige stukken maar 1 a 2 meter breed en de afgronden aan beide kanten zijn diep. Ik denk niet dat ik het durf, maar blijf maar met deze trail in mijn hoofd zitten, dus we gaan het zien! Vorig jaar had ik met een Amerikaan op de Observation Point trail een gesprek over Angels Landing. Hij zei toen “je valt toch ook niet van een stoep…..”. Dat is waar natuurlijk, maar hoogtevrees kan je negatief beïnvloeden. Verder staan de trail naar de lower en upper emerald pools op de planning. En hopelijk ook de Narrows weer lopen, de trail die door het water van de Virgin rivier gaat. Die vonden we vorig jaar zo waanzinnig en uniek dat we dat weer willen. Hangt wel van het weer af, het moet warm zijn en de stroming van de rivier niet te sterk. En er is best wat regen geweest. En mocht de tijd het toelaten, hebben we eigenlijk nog wel wat trailtjes op het oog….We hebben twee dagen, dus moet allemaal lukken. De auto kan lekker even uitrusten, want alles gaat hier met de shuttlebus die voor het motel stopt! Heerlijk!