Geen frambozen en stil van….

Boven ons hoofd stampen de buren lekker in de rondte, waarschijnlijk op cowboyboots of zo want we kunnen het best goed horen….. Dus we zijn door deze wekker om 6.00 uur al wakker. We maken niet al te veel slaapuurtjes hier! Maar slapen is toch maar zonde van de vakantie, dus we kunnen lekker op tijd opstarten. Eerst weer ontbijt in het hotel. Na een mini yoghurtje en een kop thee gaan we op pad.
De ontbijtruimte van het hotel:

Als we Jackson uitrijden zien we een heel leuk koffie/bageltentje zitten. Dus hier vullen we de magen pas echt goed met cappuccino en een bagel met cream cheese. Het is de vraag waar we onderweg nog terecht kunnen namelijk, dus prima om goed te ontbijten.

Bovenstaande foto’s zijn met telefoon gemaakt, dus wat mindere kwaliteit. Verder veel foto’s vanuit de rijdende auto gemaakt, dus ook niet altijd super, en ook best vaak de telefoons gebruikt voor foto’s. Dus vandaag gaat het niet om de kwaliteit maar om een indruk! Goede smoes he?
Vandaag een lange rijdag op het programma, ongeveer 500 kilometer. We gaan van Wyoming door heel klein stukje Idaho naar Utah. We nemen de scenic route langs oa Bear Lake. Een deel van deze route gaat door de Salt River Valley. Een hele mooie heuvelachtige vallei met kleine dorpjes en veel boerderijen. Die boerderijen hebben vaak hele mooie, houten toegangspoorten aan het begin van de weg die naar de boerderij gaat. Grove stammen zijn ervoor gebruikt, vaak voorzien van dieren zoals adelaars, bisons of beren. We leren ook dat de Shoshone Indians deze vallei lang geleden al bewoonden vanwege de zeer vruchtbare grond.





Het bord wat langs de weg staat om de route aan te geven is ook erg mooi:

Oud houten gebouw onderweg, gewoon leuk plaatje:

We rijden via Montpelier naar Paris…….Franse invloeden deze vakantie….! In deze laatste plaats langs Bear Lake staat de Paris Tabernacle uit 1888, dus wederom op Japanse wijze maak ik een foto van het gebouw. Toevallig sta ik tussen een groep echte Japanners die net uit een busje zijn gedropt. Dat staat met draaiende motor te wachten tot ze weer instappen. Letterlijk enkel een foto stop! Verder is er niemand op straat. Het gebouw is wel mooi, van rode zandsteen gemaakt die ze in de buurt van Bear Lake vonden. Utah is een Mormoonse staat en je komt dus veel van dit soort tabernacle’s tegen:

Dan rijden we door Garden City. Dit plaatsje schijnt het ideale klimaat te hebben voor frambozen teelt. En dus zijn er een aantal winkeltjes die van alles van frambozen verkopen. We hebben vooral goede verhalen gelezen over the Sweet Shoppe en hun frambozenijs/milkshakes. Maar helaas, het is zondag en dan zijn ze dicht. Utah=mormonenstaat…….Jammer!!

Dan gaat de route weg van Bear Lake en worden we wederom getrakteerd op schitterende uitzichten, we genieten daar even lekker van in de zon:


Eugene komt hier tot de conclusie dat de achterbank van de auto inmiddels wel heel erg rommelig is. Hier leven we echt vanaf, dus logisch wel……

Er is op dit uitzichtpunt een goed informatiecentrum met toiletten en heel veel informatie over de omgeving en de route die nog gaat volgen:



Wanneer we verder rijden, komen we vanuit de auto het echtpaar Moose tegen. Echt zo gaaf om te zien! Helaas geen plek om te stoppen, dus redelijk onduidelijke foto vanuit de rijdende auto:

De rechter is een mannetje maar zijn gewei staat er niet zo duidelijk op. Deze foto heb ik uitgeknipt zodat het iets zichtbaarder is:

De weg slingert prachtig langs bergen en muren van limestone wat miljoenen jaren oud is (tussen de 200-500 miljoen jaar volgens het info bord!). En langs de Logan River:


En dan alsof het bijna ineens zo is, ben je in de stedelijke, bewoonde wereld. We rijden vandaag naar een stadje bij Salt Lake City dus er is ineens weer snelweg. We zien bijvoorbeeld deze grijze motormuis met vlecht en zonder helm op zijn Harley voorbij scheuren:

Hier maken we ook eindelijk weer eens een broodnodige Starbucksstop. Ha, dat smaakt best na bijna een week zonder! Rond een uur of half vier komen we bij het hotel aan. Een lekkere, comfortabele Hilton Garden Inn. We zetten snel de koffers op de kamer, frissen ons een beetje op en lopen dan naar het winkelcentrum wat in de buurt ligt. We lopen langs een heel groot veld waar een ceremonie is als herdenking van het feit dat 11 september 2001 nu 10 jaar geleden is. Onderweg zagen we al heel veel vlaggen half stok hangen. En er is veel aandacht in de media voor. Maar er dan zo dichtbij zijn is echt heel erg indrukwekkend. Ik krijg er een brok in mijn keel van. Er staan ruim 3000 vlaggen, voor ieder slachtoffer een. Iedere vlag bevat een kaartje met de naam, leeftijd en “verhaal” van het slachtoffer. De vlaggen staan op vlucht of bijvoorbeeld brandweer bij elkaar. Ook de buitenlandse slachtoffers worden herdacht. Echt om heel erg stil van te worden. De velden met vlaggen lijken ook wel oneindig groot. Vele mensen lopen er tussen door en lezen de kaarten. Of maken een foto bij een specifieke vlag. Je moet er niet aan denken wat hun verhaal erachter is.


Onder de indruk lopen we verder naar het winkelcentrum. Hier slaan we wat zaken in die ik hier graag koop omdat ze goedkoper zijn. Shampoo en dat soort uiterst belangrijke en onmisbare dingen….!  Dit is niet zo’n groot winkelcentrum dus veel tijd kost het niet om rond te lopen. Ik laat mijn telefoon hier weer rondom beplakken met hele zware doorzichtige, kras vaste folie. Dat had ik al eerder op mijn andere telefoon en is me heel goed bevallen. Zo blijft ie echt goed krasvrij. En ik word helemaal gelukkig als ik deze winkel tegenkom, en met een tasje weer naar buiten kan!

Inmiddels hebben we – om nog maar even in stijl te blijven – berehonger! We hebben na het ontbijt alleen nog maar de beker cappuccino/thee gehad bij Starbucks (en Eugene een mini strawberry blizzard bij Dairy Queen) en het is al na 19.00 uur. Op een kwartiertje rijden zit een Outback en daar hebben we wel zin in. We lopen dus terug naar het hotel waar we de auto pakken. Outback is een steakhouse, maar Eugene neemt vandaag voor het eerst daadwerkelijk een steak! En hij vindt het gelukkig heel lekker. Erbij beiden een salade en broccoli, beetje gezond doen! Ik hou het bij een voorgerecht als hoofdgerecht. Dit vind ik hier zo ontzettend lekker; de ahi tuna.



Dan is het tijd om terug naar het hotel te gaan waar ik dit weblog schrijf en Eugene naar 9/11 verhalen op de TV ligt te kijken. Het was weer een supermooie dag vandaag! Morgen naar een oude bekende: Het plaatsje Springdale dat grenst aan Zion National Park. Dus weer lekker de natuur in. Zoveel zin in, we houden zo van Springdale en Zion!!