Angels Landing, of niet….?

Wat slapen we hier heerlijk! Voor de eerste keer schrikken we wakker van de wekker…Vandaag is de dag. Gaan we tot de top van Angels Landing, of toch niet….?

Eerst maar eens ontbijten. Dat doen we lekker in het huisje met crackers en pepperjack kaas. Verse frambozen en aardbeien en onze favoriete jus ‘d orange hier: simply orange “not from concentrate”. Het enige wat ontbreekt is een cappuccino, dus die halen we iets verderop in het dorpje bij de Pioneer Lodge (nee het was al licht maar deze foto is in de avond gemaakt):

Met de cappuccino wachten we op de shuttlebus die ons Zion NP zal inbrengen. De stop waar wij er uit moeten voor de Angels Landing Trail heet “the Grotto” . Het is echt een heel mooi systeem, deze shuttlebussen. Er gaat een bus vanuit Springdale naar het visitorscentrum van het park. En een route van het visitorscentrum verder het park in. Tijdens de rit krijg je allerlei informatie over het park en wat je bij de desbetreffende stops kunt doen en zien.

Het zijn allemaal klinkende en tot de verbeelding sprekende namen: “court of the patriarchs” “temple of sinawava” en de bergen ook zoals: “the great white throne” “altar of sacrifice” “the sentinel” . Afijn. de route naar Angels Landing is pas op het allerlaatst best spannend. In het begin klim je behoorlijk, maar dat is lekker en de omgeving schitterend. Naar deze hoge punt gaat de tocht:

De route begint met een pad wat licht stijgt. Erna krijg je een aantal “switchbacks”  (soort haarspeldbochten):

De uitzichten steeds hoger komend zijn prachtig, en je kunt goed terugkijken naar het pad waar je zojuist hebt gelopen:

Dan gaat de route voor een deel door een canyon genaamd “refrigerator canyon”. Dit omdat het er altijd tussen de 5-10 graden koeler is. De wanden zijn ook heel erg mooi. Je kunt heel veel verschillende kleuren en lagen gesteente zien:

Dan beginnen de Walters Wiggles. Een serie van 21 scherpe switchbacks. Lekker voor de beenspieren dus!:

Dan bereik je scouts lookout. Veel mensen durven niet verder dan dit punt. Want nu start het punt dat je jezelf langs kettingen op een steile, smalle richel omhoog moet hijsen voor nog ongeveer 800 meter. Je stijgt enorm op die korte afstand en je moet geen hoogtevrees hebben. Ik heb dat wel en er zitten meer bangerds op dit punt. Het uitzicht is wel prachtig hier. Vorige jaar hebben we de trail naar Observation Point gedaan. Dat punt is hoger dan deze, en kijkt neer op Angels Landing. Hier kijken wij dus naar Observation Point (de witte berg met bovenop de rand bomen, daar stonden wij vorig jaar):

We houden hier even een water en komkommerpauze. Er zijn weer heel veel chipmucks:

En ja, dan is het uitzicht voldoende bewonderd, is de komkommer op, en weten we nu wel dat die chipmucks echt heel schattig zijn maar wel bijten………dus…….ga ik verder. Durf ik omhoog te klimmen??? Eugene weet het al, die durft wel….Maar ik zie dit, en dat is nog maar het begin, de afgronden zijn erg diep en het smalste stuk ligt uit het zicht:

De borden liegen er ook niet om:

En er zijn een aantal mensen die (bijna) zitten te huilen van angst. Wat doe ik, wat doe ik….Ik besluit in ieder geval het begin een kans te geven en vooral niet naar beneden te kijken:

Ik ben een beetje bang…..kun je het zien……..

En dan komt je op een plateautje en zie je de steile laatste paar honderd meters die je naar de top van Angels Landing moet. De top heet zo omdat degene die hem zag zei dat dit een plek zo mooi was dat er alleen engelen konden komen. En ik denk NEE!!!! Als ik die enge richel zie:

Dus ik moet weer even heel dringend water drinken, aanbieden foto’s van iedereen te maken, foto’s van de omgeving maken………Ondertussen staat Eugene wel te popelen om te gaan…..Goh er heeft iemand een lief hartje van stenen gemaakt, even een foto of wat van maken….

En nog heel even zitten hier hoor, mooi uitzicht!

Dan besluit Eugene dat ik genoeg getreuzeld heb. Ik blijf hier en hij gaat. We spreken wel af dat als ik het niet trek, hij dan terug komt….

Ondertussen zit ik dus 7 kleuren * te * en ik verzoek hem dus vriendelijk doch dringend gebruik makend van armbewegingen terug te komen. En dat doet ie dus lief (terwijl hij dolgraag verder wilde en bij hoog en laag beweert dat het minder eng is als het er uit ziet….):

Wanneer hij weer heelhuids naast me staat begrijp ik dat mijn vriendelijke gebaar toch ietsje dringender was overgekomen……Ik heb nog een filmpje gemaakt van Eugene zijn afdaling. Hij is best ver weg en dus is het goed kijken naar een donkerblauw stipje. Dus heb ik ook even een rondje omgeving gefilmd totdat hij wat dichterbij kwam. Het filmpje duurt 2 minuten dus wie geen tijd heeft, skippen!! Om me heen veel Duitsers en Fransen en die wilden niet even hun mond houden terwijl ik filmde!

De weg naar beneden gaat een stuk gemakkelijker via de wiggles.

We besluiten er gelijk maar een trail aan vast te plakken, die naar de Upper, Lower en middle Emerald Pools. We gaan alleen even van het pad af voor een plas stop en lopen dan weer verder. We gaan direct weer klimmen, nu geleidelijk omhoog. Overigens hebben wij het nog niet eerder zo druk als nu meegemaakt. We zijn dan voor ons doen ook vrij vroeg ik het jaar hier. Meestal zijn we een week of 2/3 later. Dat kun je dus goed merken! Deze route gaat voor een deel langs de virgin river. De rivier waar we morgen door willen lopen omdat we graag the Narrows willen doen. We hebben de rivier echter nog nooit zo als nu gezien. Meestal is hij prachtig blauw, maar nu zie je dat er ook veel aarde in zit want hij is troebel. Dit komt meestal door slecht weer bovenop het plateau waardoor er rommel meekomt. De rivier kan zoveel kracht hebben dat hij hele bomen met wortel en al meeneemt. Dus of the Narrows het morgen worden gaat…..de watertemperatuur is ook slechts 14 graden..brrr.  Maar goed, dat is morgen! Nu naar de Emerald Pools.

Het is een waterrijke trail. Op veel plekken sijpelt en druipt water langs. Kleine waterstroompjes en poeltjes die veel vlinders en libellen aantrekken. Helaas geen een foto van, veel te snel weg!

Deze pool is niet echt “Emerald”……

En natuurlijk wil iemand weer een picture taken, en neem ik ook hun foto. Kennelijk doe ik dat altijd in een zeer vreemde houding, gezien de foto die Eugene daarvan maakte…….hmmm….

Ook weer een filmpje om hier een overzicht van de krijgen. Ik krijg de hoge canyonwalls niet op foto! De volgende pool is al wat meer Emerald:

Het water loopt weg over deze rand (waar we dus net bovenop stonden)  wat zorgt voor een watersluier, of meerdere:

Waar de trail dan vervolgens weer achterlangs gaat. Helemaal droog hou je het dus niet!:

We hebben alles bij elkaar weer heel veel kilometers gelopen. Omdat we een aantal trails aan elkaar hebben geplakt, weet ik niet precies hoeveel. Maar we zijn alles bij elkaar 5 uur aan het lopen geweest. We zijn dus blij wanneer we weer in de shuttlebus terug zitten!

Terug in Springdale besluiten we even te gaan zwemmen en in het bubbelbad te gaan. Helaas wel zonder bubbels want de “motor blew up” …helaas maar het water is toch wel lekker warm, en ik klets met wat mensen uit Washington State. Zwem een paar rondjes en het is heerlijk in de zon. Dat water is wel erg koud!!

De weervoorspelling kwam al met onweer, en inderdaad er komen hele donkere wolken binnen en horen we ver weg onweer. Als ik uit de douche stap komt het met bakken naar beneden en is er zelfs een “flash flood warning” voor dit gebied. Gelukkig duurt het maar even, ongeveer een half uur later is het weer droog. Temperatuur is nog steeds heerlijk, dus we lopen Springdale in om te eten en in de winkeltjes te kijken.

Leuk bankje voor in de tuin:

Smaakvol….(it wasnt me…..):

Toeristje…?

Het was weer een mooie maar vermoeiende dag. Dus lekker terug naar het motel en lekker weblog schrijven en slapen. Dit schrijven is trouwens wel een hele goede manier voor mij om alles te onthouden en de dag even te verwerken. Morgen nog een dagje Zion en dan door naar een compleet andere wereld: Las Vegas!